Suva BoersmaDit is een gastcolumn geschreven door een Waltertje lid. Elke keer komt er iemand anders aan het woord over diens ervaringen in het studentenleven (of daarbuiten).‘Ik ben gewoon niet op zoek naar een relatie, bovendien heb ik het gewoon te druk.’ Mijn standaardzin die ik opdraaf als iemand vraagt hoe het met mijn (niet-bestaande) liefdesleven is. Er is niks aan gelogen, ik heb het ook onwijs druk. Ik ben een ambitieuze journalistiekstudent, die drie keer per week werkt, voor het eerst op zichzelf woont, bij een studievereniging zit en ADHD heeft. Wat betekent dat ik minstens vijf keer per week uitgelaten moet worden; dat wordt in de volksmond ook weleens hardlopen genoemd, of zo.Toch is het heel makkelijk om mijn vrijgezellenbestaan daarop af te schuiven. De realiteit is iets waar (denk ik) veel ambitieuze jongvolwassenen zich in kunnen herkennen. Het is de angst om alles wat je opgebouwd hebt, te verliezen. Verliezen, door je bloot te leggen aan je partner. Verliezen, omdat je je laat leiden door de vlinders in je buik. Het is de angst om geen controle meer te hebben over je gevoelens en daardoor ook indirect over je prestaties. Tijdens het schrijven van deze alinea wil ik het liefst elk woord verwijderen. Het is confronterend om op te schrijven; medestudenten lezen nu dat ik niet zo ‘onafhankelijk’ en ‘onverstoorbaar’ ben als dat ik probeer uit te stralen naar de buitenwereld.Het liefst vind ik ook een partner; waarmee ik elke dag huil van het lachen, al mijn geheimen en gedachtes kan delen en na een lange dag mee kan kroelen. Ik verlang naar een partner die ik nog niet ken. Een partner die aan al mijn wensen en eisen voldoet. Dat is natuurlijk gekkenwerk en totaal onrealistisch. Toch beïnvloedt en controleert het mijn liefdesleven. Voldoe je niet aan alle wensen op mijn verlanglijstje? Dan kom je helaas nooit verder dan de douane.Ligt het aan mij? Ligt mijn lat te hoog? Moet ik water bij de wijn doen? Of ben ik gewoon nog niet de juiste tegengekomen? Deze vragen spookten de afgelopen maanden, vaker dan ik wilde, door mijn hoofd. Het ligt inderdaad aan mij. Zo, dat is best oncomfortabel om op te schrijven. Elke dag (zonder enige uitzondering) stel ik weer hoge eisen aan mezelf. Het is een stukje karakter en nou eenmaal wie ik ben. Als ik denk aan daten, dan voelt het alsof ik een deel van mezelf en mijn doelen moet inleveren. De gedachte dat ik minder presteer, maakt me zo benauwd. Die benauwdheid laat me elke keer weer vluchten voor de liefde.Dit deed ik heel lang onbewust, totdat ik het gesprek aanging met vrienden en familie. Ze lieten mij realiseren dat de eisen die ik aan mezelf stel niet de eisen voor eventueel een toekomstige partner moeten zijn. Deze gesprekken waren echt niet altijd even leuk. Het frustreerde, confronteerde en deed me af en toe ook echt pijn. Ik weet dat ik niet de enige ben met dit gevoel, want meer dan 65% van de studenten is singel (dus voel je vooral niet alleen).Experts stellen vast dat de meeste jongvolwassenen eerst andere mijlpalen willen bereiken. Denk aan het bouwen van je droomcarrière, sparen voor je eerste huis, marathons lopen of reizen in een camper die lijkt op een bestelbusje. Het is oké om te willen presteren. Het is oké om bang te zijn. En het is oké om grote dromen te hebben. Maar wees af en toe ook een beetje coulant en lief naar jezelf. Geef je ambities niet zomaar op, maar laat het niet ten koste gaan van de kans op een liefdevolle partner. Deze peptalk is eigenlijk voor mezelf, maar ik hoop dat ook jij, beste lezer, er wat aan hebt.
Windesheim
